Tek Ayaklı Gece

Fulya Ordu

Tek ayaklı bir gece geçiyor içimden
İnsafına zeval gelmişlerin gecesi
Seni görüyorum ince kabalığıma aldırmadan yürürken
Selviler eğilip öpüyor omzunun bensiz etini

Sarsılmışsın sevgilim
Kayıp çocuklara sarılmalısın

Tek ayaklı, beni ormanlara yangın diye çağırıyor
Hangi yanıma döneyim de koşsun boynuma nefesin
Ben ölsem yakamam bu dinginliği
Ve avuçlarıma koyamam hiçbir toprağın ölü sevgililerini
Hangi yanıma döneyim
Hangi yangına söneyim de kaçsın gözüme kızıllığı tellerinin

Yıkılmışsın sevgilim
Kayıp çocuklara alışmalısın

Kurtulamıyorum hazinim
Kurtulamıyorum dağlar bana bakarken
Faili ne kadar meçhulse kaderimin
O kadar yarıda kesiliyor mecalim
Dağların baktığı gibi çivi çivi bakarsan bana diye
Alnından gözlerinin ortasına çekiç niyetine iniyorum

Darılmışsın sevgilim
Kayıp çocukları bağışlamalısın

Seni beklemiş ağrılarımı tek ayaklı gecede bırakıyorum
Kayıp çocuklara ağrısız ve bensiz sarılmanı
Bağışlanamaz buluyorum

Fulya Ordu

(Masa Dergi 3. Sayıdan)

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir